دوست داشته باش و زندگي كن!زمان براي هميشه از آن تو نيست

كاش كسي تو دلمون پا نميذاشت

 كاش اگه پا ميزاشت دلمون رو تنها نميذاشت

 كاش اگه تنها ميذاشت رد پاش رو روي دلمون جا نميزاشت  

 داستان غم انگيز زندگي اين نيست که انسانها فنا مي شوند

         اين است که آنان از دوست داشتن باز مي مانند

اي كاش كه معشوق ز عاشق طلب جان مي كرد

 تا كه هر بي سرو پايي نشود يار كسي  

سوختم باران بزن شايد تو خاموشم کني 

              شايد امشب سوزش اين زخم ها را کم کني

                              آه باران من سراپاي وجودم آتش است

                                       پس بزن باران بزن شايد تو خاموشم کني

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد 

                 با وفا ترين دوست به مرور زمان بي وفا شد 

                                اين پرپر شد ن از گل نيست از طبيعت است

                                           و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است

 چه كسي مي داند كه تو در پيله تنهايي خود تنهايي

                    چه كسي مي داند كه تو در حسرت يك روزنه در فردايي

                                          پيله ات را بگشا... تو به اندازه يك پروانه زيبايي

تقديم به او كه نبود ولي حس بودنش بر من شوق زيستن داد دلم براي كسي تنگ است كه آفتاب صداقت را به ميهماني گلهاي باغ مي آورد و گيسوان بلندش را به باد مي داد و دست هاي سپيدش را به آب مي بخشيد و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

با آرزوی وصال عاشقان